『I AM S♥NE』

ยังจำวัสดุเหลี่ยมๆหนาประมาณ 7 มิล ที่ชื่อว่า 'เทปแคสเส็ต' กันได้ไหม?

ไม่ได้จะหลอกถามอายุกันหรอกนะคะ(หัวเราะ) ที่พูดถึงเทปก็เพราะว่า เราเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยสะสมเทปแคสเส็ต ตั้งแต่ตอนประถมจนถึงเทปอันสุดท้ายที่ซื้อ...ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นบียองเซ่ อัลบั้มแรก ประมาณ 3-4 ปีได้แล้วล่ะ หลังจากนั้นก็หันมาซื้อซีดีแทน สะสมไว้เยอะพอสมควร(ขึ้นหลักร้อยนี่เรียกว่าพอสมควรหรือเปล่า?) ถ้าเอามาตั้งเรียงกันก็คงจะเอาปิดได้เต็มกำแพง

เพราะมันเยอะขนาดนี้แหล่ะ เลยเป็นปัญหา พอเลิกฟังเพลงจากเทปแล้ว ของพวกนั้นก็กลายเป็นเกะกะรกตู้ไป จะทิ้งก็ทำไม่ลง เพราะถ้าตัดใจเสียเงินซื้อก็แปลว่าชอบใช่ไหม? ใครจะไปทิ้งได้ลงล่ะ แต่วางไว้เฉยๆก็รกเป็นบ้า จะเก็บใส่กล่องโยนไว้ในห้องเก็บของ ก็กลัวว่าความชื้นจะทำให้เทปเสียหาย เผื่ออีกสิบปีข้างหน้าจะนึกดัดจริตอยากใช้เครื่องเล่นเทป(ขนาดแฟชั่นยังรันกลับมาได้เลย) จะได้มีเทปไว้ฟัง นั่งรำลึกว่าครั้งนึงเราก็...ทำไปได้ (ยกตัวอย่างเข่น แร็ปเตอร์สองชุดแรก ทาทาอัลบั้มแรกๆ เต๋าหัวโจก นุก สุทธิดา-ถอนสายบัว โลกทั้งใบให้นายคนเดียว เกิดอีกทีต้องมีเธอ ดอกเตอร์คิดส์ ไฮแจ็ค แอนเดรีย สวอเรซ ทีสเกิร์ต อูยยยยยย จะประจานความแก่ของตัวเองทำไมเนี่ย)

ช่วยคิดทีว่าจะทำยังไงกับของพวกนี้ดี?

(นี่พยายามเลือกแต่อันใหม่ๆมาถ่ายรูปรวมรุ่นกันนะเนี่ย ฮ่าๆ)

จะทิ้งก็เสียดาย จะไม่ทิ้งก็รก แต่เสียดายจริงๆนะ อัลบั้มส่วนใหญ่ที่มีเราไม่มีไฟล์ออดิโอด้วย เกิดวันดีคืนร้ายอยากฟังขึ้นมาคงทุรนทุรายน่าดู อูย...ปวดหัว คนที่เกิดยุคก้ำกึ้งเหมือนเราแก้ปัญหากันยังไงหรือ? วานบอกที