『I AM S♥NE』

รู้ไหมว่าหนังสือที่อ่านสามารถสะท้อนบุคลิกภาพของคนอ่านได้ เพราะเราจะเลือกอ่านหนังสือตามความพอใจของตัวเอง(ยกเว้นหนังสือเรียน มีใครเคยเลือกหนังสือเรียนเองได้บ้าง?) ประเทศไทยมีหนังสือค่อนข้างหลอกหลายนะ อาจจะมีครอบคลุมความสนใจทุกประเภทเลยก็ได้(มันขึ้นอยู่กับว่าคุณหามันเจอรึเปล่า บางเล่มวางขายโจ่งแจ้งไม่ได้ สนใจใคร่รู้ยังไงเชิญหาในตลาดใต้ดินกันเองตามอัธยาศัย)

ยกตัวอย่างง่ายๆ ผู้ชายบางคนแต่งตัวดีมาก มาดเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว แต่ในมือหิ้วสตาร์ซอคเกอร์มา ร้อยเปอร์เซ็นว่าผู้ชายคนนั้นเล่นฟุตบอลไม่ก็ชอบดูบอลแน่นอน

หยกเคยเห็นผู้หญิงคนนึง แต่งตัวสวยมาก สวยหวานอินเทรนด์สุดๆด้วยชุดแส็กตัวหลวมๆรองเท้าส้นเตารีด ตัดผมบ๊อบเทนิดๆเก๋ไก๋เสียไม่มี แต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือใต้ดินประเภทเลขเด็ดงวดนี้ อาจารย์คำนวณมาแล้วว่าจะออกอะไร แปลว่าคนเรามองกันที่ภายนอกไม่ได้เลยนะ แต่งตัวสวย หน้าตาดี๊ดี แต่บ้าหวยซะอย่างนั้น

มีอีกตัวอย่างนึง ผู้ชายอีกคน อายุราวสามสิบปลายแล้วล่ะ หน้าตาดี แต่งตัวดี เหมือนนักธุรกิจมาดเฉียบ สวมแว่นท่าทางขรึมเชียว แต่งัดเอานิยายของแจ่มใสมานั่งอ่านในรถไฟใต้ดิน อ่านด้วยหน้าขรึมๆนั่นแหล่ะ มองคนอ่านหนังสือที่ไม่เข้ากับหน้าตาท่าทางก็สนุกดีเหมือนกันนะ นึกเดาว่าคนๆนั้นมีนิสัยที่แท้จริงแบบไหน หลายครั้งที่เห็นไม่ได้เข้ากับภาพลักษณ์ภายนอกเลย

ก็สรุปว่าถ้าจะดูนิสัยคนกันจริงๆก็ต้องดูที่หนังสือนี่แหล่ะ

แล้วพวกที่ไม่ชอบอ่านหนังสือล่ะ จะดูนิสัยยังไง? ถอดความไม่ยากหรอก คนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือมักจะไม่มีความอดทน(หนังสือหนาเป็นร้อยๆหน้า ต้องมีความอดทนพอสมควรล่ะถึงจะอ่านจบ) แล้วก็มักจะมองโลกในมุมแคบ การอ่านหนังสือถือเป็นการเปิดโลกในมุมมองใหม่ๆ โลกที่เราไม่เคยเห็นไม่เคยพบ คนที่ปิดกั้นตัวเองไม่มองหาโลกที่ไม่เคยเห็นในหนังสือ เขาจะรู้อะไรเพิ่มงั้นหรือ?

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องมีกรณียกเว้นล่ะนะ ไม่คนจำนวนไม่น้อยที่ไม่ชอบอ่านหนังสือเพราะพอใจจะเปิดโลกตัวเองกับสื่อโทรทัศน์หรือวิทยุมากกว่า หรือบางคนอาจจะชอบอ่านหนังสือแต่มีปัญหาด้านสายตา อันนี้ก็คงต้องมองอุปนิสัยกันจากอย่างอื่นล่ะ

มามองตัวเราเองบ้าง เคยมองไหมว่าตัวเองชอบอ่านหนังสือแบบไหน อย่างน้องสาวหยก 'ตัวเล็ก' (ชื่อตัวเล็กจริงๆ ตัวเล็กด้วย อายุ 20 สูงแค่ 150 เซน นมไม่มี ก้นแฟ่บ มองเผินๆนึกว่าเด็กประถม) ไม่ได้ตัวเล็กแค่ชื่อและรูปร่าง แต่นิสัยก็เหมือนเด็กด้วย คือมองโลกในแง่ดีแบบเด็กๆ ตั้งใจทำงานแบบเด็กๆ(จมอยู่อย่างนั้นไม่เรียกไม่ลุก) ตัวเล็กชอบอ่านหนังสือเด็ก วรรณกรรมเยาวชนทั้งหลายตั้งแต่แฮร์รี่ พอตเตอร์ โรงงานชอคโกแลต แมรี่ ป๊อบปิ้น เรื่อยไปถึงนิทานสัญชาติต่างๆทั้งที่เป็นตำนานและนิทานแต่งใหม่

ขอเผาหน่อยว่าตอนเด็กๆตัวเล็กชอบหนังสือโป๊ ตอนเด็กๆหยกสอดรู้สอดเห็น(ตอนนี้ก็ยังเป็น) ชอบสอดส่ายสายตาหาว่าป๊าซ่อนหนังสือโป๊ไว้ตรงไหนแล้วงัดมาดูเพราะอยากรู้อยากเห็น แรกๆก็แอบดูคนเดียว แต่ตอนหลังมีตัวเล็กมาแจม ตัวเล็กดูแล้วตาโตเพราะไม่เคยรู้ไม่เคยเห็น ท่าทางจะติดใจมาก เพราะเวลาป๊ากับแม่ไม่อยู่ ตัวเล็กต้องสะกิดหยกแล้วบอก "ดูโป๊ๆนะ"

ไม่รู้จะระบุนิสัยตอนเด็กของไอ้ตัวเล็กยังไงดี -- --

ส่วนหยก...หยกชอบอ่านหนังสือนิยายที่มีฟีลมืดๆหม่นๆ ผสมความรุนแรง(ได้ทุกระดับตั้งแต่เล็กน้อยจนเลือดสาดไส้ทะลัก) ชอบสารคดีที่เกี่ยวกับฆาตกรโรคจิต ชอบเก็บรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการฆ่า ฆ่าแบบไหน กรีดมีดตรงไหน จ่อปืนตรงไหน แล้วเลือดจะสาดกระเด็นไปในทิศทางไหน

มันแปลว่าในอนาคตข้างหน้าศลิษาจะเป็นฆาตกรโรคจิต?

ฮ่าๆ ไม่ใช่หรอก ชอบความรุนแรงก็จริง แต่หยกได้ระบายมันออกมาแบบไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใคร คือระบายใส่ฟิค ถ้าใครตามฟิคหยกมาตั้งแต่แรกจะรู้ว่า ฟิคที่หยกเขียนได้ดีเป็นพิเศษคือฟิคประเภทสยองขวัญ ตอนนี้เพลาๆลงแล้วเพราะถ่ายเทความสยองไปเป็นฟิคโหดสองสามเรื่องที่เขียนอยู่ตอนนี้

แร็กแอฟแฟร์กับสแควร์หดหู่สะใจดีใช่ไหม?(หัวเราะจิต)

แต่ในขณะเดียวกันหยกก็ชอบอ่านนิยายน้ำเน่าด้วยนะ เคยอ่านไหม นิยายเล่มละ 12-15 บาทน่ะ สมัยก่อนที่หยกยังอ่านพวกนี้อยู่ เล่มละ 10 บาทเอง แต่ไม่เคยซื้อเองนะ หยกมีลูกพี่ลูกน้องคนนึงที่เป็นทอม แต่ดันชอบอ่านหนังสือแบบนี้ ไปขนของมันมาทีละ 100-200 เล่มแล้วนั่งอ่าน ติดมาก ว่างปุ๊บต้องอ่าน สักครึ่งเดือนก็อ่านหมด น้ำเน่ามาก บางเรื่องผูกเรื่องห่วย ไม่สมเหตุสมผลดี แต่มีข้อดีคือทำให้เราวิจารณ์เนื้อเรื่องเป็น มองเห็นจุดบกพร่องในการเขียนเนื้อเรื่อง

จากนิยายเล่มละ 10 บาท มีบุญคุณให้เราเขียนชอร์ตฟิคเป็นเชียวนะ ฮา

แต่ไม่รู้ว่าจะระบุนิสัยตัวเองจากหนังสือน้ำเน่านี่ยังไงดี? แปลว่าเราน้ำเน่า...?