『I AM S♥NE』

เมื่อไหร่ฉันจะทำธีมสดใสน่ารักอย่างคนอื่นเขาบ้างเนี่ย?

บีจีเรียบง่ายอีกแล้ว(เพราะใช้โฟโต้ชอปไม่เป็น - ฮา) สาวน้อยในรูปคือ อายะ มัตสึอุระ จากโฟโต้บุ้คเล่มที่ห้า ส่วนเพลงธีมคือ Maybe ของ DANA จากโซโลอัลบั้มที่สองชื่อเดียวกับเพลง ปัจจุบันดาน่าเป็นหนึ่งในศิลปินวง Cheon Sang Ji Hee The Grace ตำแหน่งหัวหน้าวงฮ่ะ

อยากได้บีจีสดใส สาวสวยในบิกินี่กับหาดทรายขาวฟ้าสวย ใช้กับเพลงธีม What is love? ของดาน่า แต่ทำไม่เป็นง่ะ(กระซิก) ใครทำบีจีหลั่นล้าๆเก่ง ชี้แนะแนวทางที TT^TT

หายหน้าไปสองวัน ไม่ได้เล่นเน็ต ไม่ได้แตะคอมเลย หายไปทำงานมาจ้ะ เมื่อวันพุธไปช่วยงานที่คอนเสิร์ต 75 พรรษาเทิดไท้องค์ราชินีของสภาสังคมสงเคระเห์แห่งชาติกับสมาคมลูกกตัญญูแห่งประเทศไทย ที่ป.กุ้งเผา ปิ่นเกล้า เป็นคอนเสิร์ตการกุศล ศิลปินที่มาก็มีคาราบาว พี่ปาน ธนพร พี่หนุ่ย อำพล พี่เขตต์ ฐานทัพ พี่เอ๊ะ อิสริยา อู๋ นวพล สุนารี ราชสีมา สายัณ สัญญา พี่หม่ำ จ๊กมก แล้วก็อื่นๆอีก อันนี้เฉพาะที่ได้เห็นหน้า กับมีอีกหลายคนที่เห็นหน้าแต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร(เห็นพวกพนักงานของร้านวิ่งเข้าไปขอถ่ายรูป) คอนเสิร์ตเป็นยังไงบ้างไม่รู้เพราะนั่งอยู่แต่หน้างาน ได้ยินเสียงแว่วลอยลมมาแต่ไม่ว่างเข้าไปดู หรือถึงว่างก็ไม่อยากเข้าไปดู ร้องมาแต่ละเพลง...หยกไม่รู้จักสักเพลง (- -")("- -)

ขอบ่นหน่อยเถอะ เพราะเราชินกับระบบผ่านประตูที่เข้มงวดจากคอนเสิร์ตใหญ่ๆ มาเจอคอนการกุศลแบบนี้ทำปรี๊ดปรอทแตกไปสองที ปรกติพวกงานที่มีบัตรผ่านประตูเนี่ย นอกจากต้องมีบัตรแล้ว คนเข้างานทุกคนต้องมีสัญญลักษณ์ว่าถูกตรวจบัตรแล้วใช่ไหม? อย่างสแตมป์ข้อมือ หรือมีพลาสติกติดล๊อกคาดมือไว้ ของงานนี้ให้ปั๊มข้อมือฮ่ะ ไม่ให้ปั๊มตอนเข้า ให้ปั๊มตอนออกเฉพาะคนที่ออกมาโทรศัพท์หรือทำธุระ อันนี้แหล่ะที่ปวดหัว เพราะเราไม่รู้ว่าคนไหนปั๊มได้ปั๊มไม่ได้ คนนั้นวีไอพี คนนี้ศิลปิน คนโน้นคนติดตามศิลปิน เส้นหญ่ายยยยยกันทั้งนั้นจนแตะไม่ได้ ห้ามทำข้อมือเค้าเลอะ แล้วคุณพวกเส้นหญ่ายแตะไม่ได้นี่แหล่ะทำทำวุ่นไปหมด ทางออกก็ดึงดันจะเข้าให้ได้ จนมีอยู่รายนึง ท่าทางงอแงน่าดู เค้าบอกทำไมพนักงานเข้าได้ ทำไมเค้าเข้าไม่ได้ เข้าตรงนี้ก็เหมือนกัน ทำไมต้องให้เค้าอ้อมไปเข้าด้านหน้า

ศลิษาเลยตอบเรียบๆ

"ตรงนี้เป็นทางออก และเป็นทางเข้าออกของพนักงานค่ะ"

...ถ้าคุณวีไอพีจะลดตัวเองลงไปเป็นพนักงาน ก็เข้ามาเลยจ้ะ

โชคดีที่ทำอยู่ตรงทางออกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้วแอมส่งพี่หมี(คนขับรถของแอม ไม่ใช่หมีแม้วเน้อ)มาทำแทน แล้วให้เราไปทำตรงส่วนขายบัตรด้วยกัน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหยกวี้ดไปสองที ถ้าทำทั้งคืนมีหวังงานแตก

ส่วนขายบัตรเฮฮาปาจิงโกะ ขายทั้งคืนจนงานเลิกเราก็ยังปาจิงโกะ เงินขาดไปสี่ร้อยเราก็ยังปาจิงโกะ(เอาน่า สี่ร้อย ไม่ใช่สี่พันหรือสี่หมื่น ไม่มีใครยักยอกด้วย) ปาจิงโกะที่สุดก็ตรงที่หน้างานมีบูทว้อดก้า(ยี่ห้ออะไรหว่า?)มีไว้แจกคนมาเที่ยวคนละแก้ว ส่วนไอ้พวกไม่ได้มาเที่ยวอย่างเราดวดกันไปคนละหลายแก้ว แรกๆก็ผสมอ่อนๆ จิบสบายคอ แต่หลังๆคนผสมคงรำคาญที่พวกเราตื๊อบ่อย เลยผสมเสียหนาเชียว แก้วหลังๆเลยออกอาการเอิ้กอ้าก เฮฮายกกำลัง คาดว่าที่เงินขาดไปสี่ร้อยคงจะหายไปช่วงเอิ้กอ้ากกัน

แต่ถึงจะมึนก็คิดเงินไม่ขาดนะเออ ยอดบัตรกับยอดเงิน(บวกสี่ร้อยที่หายไป)ตรงกัน

ทำงานยาวหกโมงถึงตีสอง ตีสามนั่งกินข้าวต้มแล้วเรียกแท็กซี่กลับบ้าน ระหว่างรอหมีอาบน้ำ หยกนั่งจิ้มตุ่มน้ำที่รองเท้ากัดได้เกือบสิบแผล ตอนอาบน้ำสะดุ้งเป็นพักๆ

เข้านอนตีสี่ ตื่นบ่ายโมงออกมาเซ็นทรัล เป้าหมายอยู่ที่ Ratatouille มีเวลาเหลือเยอะเลยนั่งกินซิสเลอร์ฆ่าเวลา

ขอเน้นตรงซิสเลอร์หน่อย เพราะทำหมีอาหารเป็นพิษ ต้องส่งโรงพยาบาลตอนตีสี่วันนี้

เรากินกันไม่เยอะนะ ร่างกายยังไม่เข้าที่ ตาปรือทั้งคู่เลยกินน้อยกว่าทุกที นั่งคุยกันมากกว่า พอออกจากร้าน หยกรู้สึกไม่ค่อยดีเลยเข้าห้องน้ำคายที่กินเมื่อกี๊ทิ้งไป คายไปเยอะทีเดียว แล้วหยกก็ท้องเสีย ถ่ายสองครั้งก่อนเข้าโรง อีกครั้งตอนถึงบ้านแล้ว แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไร แต่หมีถ่ายกับคายของเก่าไม่หยุด พอคุยกันก็เลยแน่ใจว่าเพราะซิสเลอร์ เพราะเมื่อวานทั้งวันหมีไม่ได้กินอะไรเลยนอกจากซิสเลอร์ ตอนดูหนังไม่ได้หิ้วน้ำขนมเข้าไปกินกันเลยด้วย ออกจากโรงก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

สรุปว่าซิสเลอร์ทำเราไม่สบายทั้งคู่ โชคดีที่หยกคายทิ้งไปเยอะ ไม่งั้นคงนอนแห้งเหมือนหมี

เดี๋ยวจะออกจากบ้านไปดูอาการหมี ไม่รู้จะผอมสมใจมันรึยัง(ฮา)