『I AM S♥NE』

โพรไฟล์ของหมี

ชื่อจริง: ชาลาล่า...เอ้ย...ชลาลัย
ชื่อเล่น: แม้ว
ชื่อที่เพื่อนๆเรียก: หมี แม้วหมี หมีแม้ว หมียวง หมีพะรุง หมีโฮก หมีโหย หมีมาโซ หมีหมีหมี หมีฯลฯ
การศึกษา: ต่อโทที่จีน ปัจจุบันยังคิดหัวข้อวิทยานิพนธ์ไม่ออก ที่ส่งไปก่อนหน้านี้ลอกเค้ามาส่งเอาตัวรอดไปก่อน
ครอบครัว: พ่อ แม่ น้อง และลูกพี่ลูกน้องฝูงใหญ่ ซึ่งทุกคนสูงทะลุหมีกันไปหมด
ส่วนสูง: น้อยนิด
น้ำหนัก: ล้นทะลัก(จากปากคำของหมีเอง หมีบอกว่าช่วงนี้ว่าง เลยกินไม่หยุดปากเพราะไม่รู้จะทำอะไรดี)
ความสามารถพิเศษ: อ่านนิยายโต้รุ่งสามวันสองคืนติดๆกันได้โดยไม่นอน โดยเฉพาะถ้าเป็นเพชรพระอุมา/ บ่นๆๆๆๆๆๆได้กับทุกเรื่องรอบตัว บางครั้งถ้ามีเพื่อนคนหนึ่งออกปากถามว่าแกจะบ่นทำไม จะต้องมีเพื่อนอีกคนย้อนถามว่า แกยังไม่ชินอีกเหรอวะ?

ทุกข้อข้างบนนี่รักมันหรอกนะ ไม่งั้นไม่จาระไนได้ขนาดนี้หรอก(ขำกลิ้ง)

มีคนเคยพูดว่า เพื่อนที่ดีที่สุดคือเพื่อนสมัยมัธยม ซึ่งก็คงจะจริง เพราะเพื่อนที่สนิทๆกันตอนนี้เป็นเพื่อนสมัยเรียนเตรียมด้วยกันทั้งนั้น ทั้งกลุ่มมาจากเตรียมเหมือนกันหมด แต่ยกเว้นแม้วหมีคนเดียวนี่แหล่ะที่มาเจอกันตอนอยู่ปีหนึ่ง จับพลัดจับผลูมาเป็นรูมเมทตาลได้ไงก็ไม่รู้ เป็นการจับคู่ที่เรียกได้ว่าเหมือนกัน แทบจะโขกออกจากพิมพ์เดียวกัน ผมยาวๆ หน้ากลมหน่อยๆ ตาตี่นิดๆ สวมแว่น ชอบอ่านหนังสือ แต่ขอบคุณสวรรค์ที่ตาลตื่นเช้าได้ ส่วนแม้วหมี...ใครเคยโทรไปปลุกคงรู้กันดี

สองปีที่เป็นรูมเมทข้างห้องกัน(เกือบจะได้เป็นเมทแชร์ห้องนอนกับหมีตอนปีสอง แต่โชคชะตาพลิกผันให้เราเบี่ยงตัวหลบออฟมาเกาะน้อยอยู่ด้วยกันอีกหนึ่งปี) ตอนนั้นเป็นแค่เพื่อนกันธรรมดา ไม่สนิทกันเท่าไหร่หรอก ถึงจะกินข้าวด้วยกัน ไปโน่นไปนี่ด้วยกัน ชอบอะไรเหมือนๆกัน สครีมกรีดร้องผู้ชายด้วยกัน แต่ก็ยังไม่รู้จักกันดี

มาสนิทกันมากขึ้นปีสามปีสี่ และสนิทที่สุดช่วงสองปีหลัง ทั้งที่เวลาส่วนใหญ่ของหมีอยู่ที่จีน แต่เรากลับสนิทกันชิบเป๋ง มีเรื่องเดือดร้อนก็วิ่งไปหาหมี ไม่มีที่ไปก็วิ่งไปพึ่งหมี ไปบ้านหมีถี่จนคุ้นพอๆกับบ้านตัวเอง

ย้อนความทำไมยืดยาว

แค่จะบอกแกสั้นๆว่า รักแกว่ะ

นี่ไปอยู่ตั้งปี กว่าจะได้เจอกันอีกที ฉันคงเฉาน่าดู เออ...ยังไม่ได้ซื้อการ์ดโฟนนาทีละบาทเลย ยังไม่ได้ลองเลยแฮะ เวิร์กรึเปล่าก็ไม่รู้ ถ้าไม่ลืมจะวิ่งไปซื้อแล้วโทรหาเน้อ แปลกชะมัด ตอนเราอยู่ด้วยกัน เจอหน้ากัน กลับไม่ค่อยคุยกัน ต้องแยกกันแล้ว ขึ้นรถนั่นแหล่ะถึงจะโทรหากัน คุยกันเมามันเป็นชั่วโมง ประสาทชิบ

ครบสองรอบ เกือบไม่ทัน เพิ่งตื่นตอนเย็นว่ะ -*- ว่าจะไปซื้อต้นไม้เล็กๆต้นนึงเป็นของขวัญวันเกิดให้แก(ร้านมันขายแค่เสาร์อาทิตย์)ก็ไปไม่ทันแหล่ว กะว่าจะเลี้ยงไว้ให้แกก่อน พอแกกลับมาค่อยเอาไปให้ มีดอกจะถ่ายรูปแปะไว้ แต่คิดอีกที...ขี้เกียจ เลี้ยงทามาก๊อตยังตาย ให้หยกเลี้ยงต้นไม้ก็ไม่เหลือเหอะ

อยู่โน่นดูแลตัวเองดีๆ ฉันรู้ว่าแกทำได้ ทำมาตั้งปีแล้วนี่เนอะ กินให้มันน้อยๆหน่อย กินแล้วก็บ่นว่าอ้วน บ่นแต่ก็ยังกิน -- -- อวยพรให้แกลดได้ละกัน(อวยพรทั้งที่มองไม่เห็นทางนี่แหล่ะ) ขอให้สุขภาพแข็งแรงดีไม่เจ็บป่วยเป็นอะไร เดินทางไปไหนมาไหนปลอดภัยราบรื่นไม่มีเคราะห์ มีแต่คนรักคนเอ็นดู เรียนสำเร็จเกรดสวยๆ เที่ยวได้ทุกที่ที่อยากไปไม่มีอุปสรรคขัดขวาง ขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ

ปีนี้ก็ยี่สิบสี่กันแล้ว อีกหกปีจะถึงสามสิบ กอดคอกันแก่ว่ะ

มีแฟนเมื่อไหร่ห้ามปิดนะเว้ย เรื่องคาวๆแบบนี้เพื่อนชอบ รู้แล้วต้องบอกต่อ ฮ่าๆๆๆๆ

เมื่อวันพฤหัสไปงานพระราชทานปริญญาบัตรที่ธรรมศาสตร์มา รุ่นเราปีนี้เก็บได้อีกสามคน แอม ออฟ มีน นี่ถ้าไม่รักไม่สนิทกันไม่โผล่หน้าไป เราเกลียดถ่ายรูปจะตายห่- ทำไมใครๆก็ชอบถ่ายรูปกันหว่า น่ารำคาญเจี้ย

ถ่ายรูปสามบัณฑิตเก็บไว้ด้วย นานๆทีจะได้เห็นพวกนี้เรียบร้อย(แอมบ่นตอนถึงคอนโดว่าอึดอัดแทบตาย ไม่ได้ใส่ตุ้มหูไม่ได้สวมสร้อยแล้วหงุดหงิด ใส่ได้ที่ไหนกัน ของมันเกือบสิบรู -- -- )

เรียงตามลำดับซ้ายไปขวาแล้วลงล่าง แอม มีน ออฟ

ยืนยันว่านี่เรียบร้อยที่สุดแล้ว คัดรูปด้วยความปวดกบาล ของแอมน่ะ กว่าจะได้รูปนี้มา แทบจะกราบมันว่าขอแบบดีๆหน่อย ไม่ต้องแอคมาก ตูรู้แล้วว่าเอ็งเป็นยังไง -*-

ขอเผาตัวเองหน่อย...

เลิกงานช่วยแอมหอบของไปขึ้นรถ ถุงกระสอบมันหนักเจี้ย แล้วเจือกหลงทางกันอีก เหนื่อยๆมึนๆเบลอๆ เลยรู้สึกเหมือนมีใครเรียกตัวเองตลอดทาง ก็เดินตามเสียงเรียกไป รู้ตัวอีกทีตอนยืนอยู่หน้าคณะสินสาด อ้อโทรมาตามถามแกอยู่ไหน แล้วก็ต้องลากสังขารเหี่ยวๆเดินย้อนกลับไปที่ประตูฝั่งสนามหลวง

มารู้ทีหลังว่าในกระสอบหนักป้ามีปริญญาบัตรหนึ่งใบ โทรศัพท์ชอคโกแลตโกลด์หนึ่งเครื่อง ซาเจ็มหนึ่งเครื่อง เงินสดประมาณหมื่นนึง และทองอีกสิบบาท

โหย...รู้อย่างนี้เชิดของกลับบ้านก็ดีเหอะ