『I AM S♥NE』

ค่อยๆดูกันทีละข้อนะคะ แล้วจะเข้าใจว่าทำไมเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องถึงได้เพ่งเล็งแฟนฟิคชั่นนัก

1. หากแฟนฟิคชั่นเรื่องนั้นๆมีฉากร่วมรัก หรือข้อความใดๆที่ชวนให้เข้าใจว่าลามกวาบหวิว ถือว่าผิดกฎหมาย อ้างอิงจากประมวลกฎหมาย อาญา มาตรา 287 ที่ระบุว่า

มาตรา 287 ผู้ใด ทำให้เผยแพร่โดยประการใดๆ ซึ่งเอกสาร ภาพเขียน ภาพพิมพ์ ภาพระบายสี สิ่งพิมพ์ รูปภาพ ภาพโฆษณา เครื่องหมาย รูปถ่าย ภาพยนตร์ แถบบันทึกเสียงหรือ แถบบันทึกภาพ หรือสิ่งอื่นใดอันลามก

ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปีหรือปรับไม่เกิน 6 พันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ

อ่านแฟนฟิคชั่นและนิยายวายหลายๆท่านอาจจะสงสัยว่าแล้วระหว่างอีโรติกกับลามก มันต่างกันตรงไหน

ถ้าตีความในมุมมองของกฎหมาย ต้องบอกว่าเหมือนกันค่ะ เพราะฉากอีโรติกก็เป็นฉากร่วมรัก และมีข้อความที่ชวนให้เข้าใจว่าลามกและวาบหวิว คิดง่ายๆคือ ตอนอ่านฉากอีโรติก เรารู้สึกหน้าร้อนเขินอาย ประสาทรับความรู้สึกถูกกระตุ้นด้วยอารมณ์หวาม เป็นกันใช่ไหมคะ?

2. แฟนฟิคชั่น คือการอ้างถึงบุคคลที่มีอยู่จริง เรื่องนี้ค่อนข้างละเอียดอ่อน แต่ก็เป็นไปได้ว่าเข้าข่ายหมิ่นประมาท ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 326 และ 328 ซึ่งระบุว่า

มาตรา 326 ผู้ใดใส่ความผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม โดยประการที่น่าจะทำให้ผู้อื่นนั้นเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่นหรือถูกเกลียดชัง ผู้นั้นกระทำความผิดฐานหมิ่นประมาท ต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินหนึ่งปี หรือปรับไม่เกินสองพันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

มาตรา 328 ถ้าความผิดฐานหมิ่นประมาทได้กระทำโดยการโฆษณาด้วยเอกสาร ภาพวาด ภาพระบายสี ภาพยนตร์ ภาพหรือตัวอักษรที่ทำให้ปรากฏด้วยวิธีใด แผ่นเสียง หรือสิ่งบันทึกเสียงอย่างอื่น กระทำโดยการกระจายเสียง หรือโดยการกระทำการป่าวประกาศด้วยวิธีอื่นใด ผู้กระทำต้องระวางโทษจำคุกไม่เกินสองปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ขอขยายความ 326 หน่อย คำว่าใส่ความ บางทีเราอาจจะไม่ได้เจตนาให้เป็นแบบนั้น ยกตัวอย่างให้เห็นชัดเจนเลย การที่เราเขียนแฟนฟิคชั่นอ้างถึงใครสักคน แล้วระบุว่าเขาเป็นพวกรักร่วมเพศ ซึ่งความจริงมันไม่ใช่อย่างนั้น โอเค...เรารู้ว่าเขาไม่ใช่ แต่คนอื่นที่อ่านงานของเราอาจจะไม่รู้ และเข้าใจไปผิดๆว่าเขาเป็น แบบนี้เรียกว่าการใส่ความค่ะ

จากการใส่ความนี้ ทำให้คนอื่นอาจมองว่าเขาเป็นพวกรักร่วมเพศจริง และแสดงการดูหมิ่นออกมา เช่น มีคนอื่นๆที่ไม่ใช่แฟนคลับของทงบังชินกิสงสัยว่า ยองอุงแจจุงเป็นเกย์หรือเปล่า แต่พอเห็นงานเขียนประเภทนี้ออกมา แล้วคิดว่าเขาเป็นเกย์จริง จึงรู้สึกดูถูกแจจุงว่าเขาเป็นเกย์หรือกระเทย(ต่างคนต่างความคิดนะคะ มีคนอีกจำนวนมากที่รับเรื่องแบบนี้ไม่ได้) ดังนี้ เท่ากับว่าแฟนฟิคชั่นเป็นเหตุให้เกิดการหมิ่นประมาทขึ้นค่ะ

3. ข้อนี้เกี่ยวกับแฟนฟิคชั่นทุกเรื่องที่ตีพิมพ์เป็นรูปเล่มและวางจำหน่าย รวมไปถึงออริจินอลฟิคชั่นและโดจินชิที่ตีพิมพ์เป็นเล่มด้วยค่ะ ไม่ต้องอาศัยตัวบทใดๆมาอ้างอิงหรอกนะคะ เป็นเรื่องพื้นฐานเลยว่า

งานตีพิมพ์ใต้ดินทุกเล่มไม่ได้เสียภาษี

แค่นี้ก็เป็นเหตุผลเพียงพอให้เจ้าหน้าที่ของรัฐกวาดล้างแล้ว โดยไม่จำเป็นต้องพิจารณาถึงเหตุผลสองข้อข้างบนด้วยค่ะ(หัวเราะขม) อาจจะมองว่าเล็กน้อย แต่เคยรู้หรือเปล่าว่า ปีๆหนึ่งมีงานเขียนใต้ดินตีพิมพ์จำนวนเท่าไหร่ สมมติว่าเล่มหนึ่งต้องเสียภาษีประมาณหนึ่งบาท แล้วมีงานใต้ดินพิมม์ออกมาห้าสิบเรื่อง เรื่องละสามร้อยเล่ม เท่ากับว่ารัฐเสียรายไปปีละ 15000 บาท และถ้ายังทำกันต่อไปเรื่อยๆสักสิบปี ก็จะขยายเป็น 150000 บาท คิดต่อไปอีกว่าถ้าทำงานแบบนี้แล้วสะดวก คนจะหันมาสนใจงานใต้ดินกันมากขึ้น จากปีละห้าสิบเรื่อง อาจจะขยายเป็นปีละ ร้อยถึงสองร้อยเรื่อง

เงินเรือนแสนนั้นไม่มาก แต่นั่นคือรายได้ที่รัฐเสียไป

ปวดหัว ตอนนี้กำลังหาทางออกว่าจะทำยังไงดี สงสัยต้องทำตัวให้ใสซื่อเข้าไว้ แล้วเขียนแต่โชเนนไอล่ะมั้งเนี่ย(หัวเราะประสาทๆ)

ปิดบอร์ดไปก่อนนะคะ ขอเวลาคิดหน่อยว่าควรจะตัดสินใจยังไงดี

ไม่ได้โกรธนะที่เจ้าหน้าที่ของรัฐเข้ามายุ่งวุ่นวายกับโลกใต้ดินของพวกเรา แต่ก็อยากให้เท่าเทียมกัน ถ้าจะปราบ ต้องปราบให้หมด ทั้งวีซีดีเถื่อน หนังสือโป๊ การ์ตูนเด็กผู้หญิงตาหวานปกสีสดใสแสบตาแต่มีฉากร่วมรักทุกเล่ม หยุดยั้งพวกเรา ก็ต้องหยุดสื่อลามกอย่างอื่นด้วย เพราะตอนนี้คำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ...

ผู้ใหญ่เขาปราบเฉพาะเด็กๆที่ไม่มีทางสู้ใช่ไหม?

เพราะเราจ่ายผลประโยชน์ให้คุณไม่ได้ คุณเลยจ้องเล่นงานเรา...ใช่หรือเปล่า?

เคารพเจ้าหน้าที่ทุกท่านที่ทำงานตามหน้าที่ค่ะ ขอเรื่องเดียวคืออย่าเลือกปฏิบัติเลย

และอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกผู้เกี่ยวข้องคือ ยิ่งห้าม ก็ยิ่งหนี ยิ่งจำกัดหนทาง ก็ยิ่งดิ้นรน แทนที่จะห้าม...เปิดอิสระให้อ่านและเขียนได้โดยการจำกัดอายุเหมือนในญี่ปุ่นไม่ดีกว่าหรือคะ?

เรื่องเพศคือเรื่องลามก แต่ความจริงมีอยู่ว่า...ทุกๆคนมีอวัยวะเพศนะคะผู้ใหญ่ที่รักและเคารพทุกท่าน ^^