『I AM S♥NE』

วันนี้มันอะไรกันนักกันหนา? ตื่นเช้ามาไปกดเบิกเงินเป็นค่าส่งฟิค มัวแต่ห่วงของกินกับของอย่างอื่น เลยลืมเงินกับบัตรวางทิ้งไว้บนโต๊ะ แล้วก็ออกจากบ้าน

จากบ้านเราไปบ้านหมีไปได้สองแบบคือรถเมล์กับรถไฟ เราเลือกรถเมล์เพราะต้องแวะคาร์ฟูซื้อซองกับบับเบิ้ลห่อฟิคเพิ่ม กำลังรอรถ เห็นสองแถวมาจอดตรงหน้า สองแถวคันนี้วิ่งทับเส้นทางรถเมล์ที่จะไปบ้านหมี ที่นั่งข้างหลังเต็มเราเลยไม่ขึ้น แล้วก็ไม่คิดจะขึ้นด้วย ไม่ชอบนั่งสองแถว แต่คนขับกลับกวักมือเรียกเราซะงั้นอ้ะ เห็นแก่ความสบาย ขี้เกียจรอด้วยเหอะ เลยขึ้นไป รถออกยังไม่ทันถึงสองเมตรเลยมั้ง พี่คนขับก็เริ่มเลยล่ะ

"พี่ชอบคนอ้วน คนอ้วนน่ารัก นิสัยดี ใจดี"

อ่า...

แล้วก็ตามมาอีกกระบวนใหญ่ ชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหน พ่อแม่ทำอะไร มีพี่น้องกี่คน ทำงานอะไร แล้วก็มีแฟนหรือยัง?

ถนอมน้ำใจ เราต้องถนอมน้ำใจ เพราะเรานั่งรถเค้า เกิดเค้าไม่พอใจเรา เค้าพาเราเสยข้างทาง เรายังเขียนฟิคค้างไว้หลายเรื่อง เรายังมีอะไรอยากทำอีกมาก เรายังไม่เคยลวนลามชายโจ(?) ก็เลยต้องยิ้มสู้ ตอบเท่าที่ตอบได้ คำถามพยายามวกเข้าว่าไม่อยากมีแฟนเหรอ ผู้ชายกับผู้หญิงต้องคู่กันนะ เนี่ย...พี่มีลูกมีเมียแล้ว แต่เลิกกัน แฟนพี่ไม่แข็งแรง เค้าเลยให้พี่ออกมาหาคนใหม่ข้างนอก พี่มันเคยมีคู่ ก็เลยอยากมี พี่ชอบน้องนะ พี่ชอบคนอ้วน คนอ้วนน่ารัก โน่นนี่นั่นก็ว่าไป ไอ่เราก็พยายามลากออกมาไม่ให้เข้าตัว ชวนคุยอย่างอื่นไกลๆตัว แต่สุดท้ายมันก็วกไปอีกอยู่ดีว่าอยากไปเที่ยวไหน มามะพี่จะพาไป พี่พาเที่ยวได้นะ บ้านพี่อยู่สุรินทร์ เคยไปรึเปล่า ไปเที่ยวกัน

(โหยยยยย พี่...................................................บ้านคุณสิคะ ดูหน้าแล้วพอๆกับพ่อเลยเหอะ)

และยังมีอีกมากมายที่ไม่อยากจะพูดถึง เข้าเนื้อทั้งนั้น ถึงจะไม่ลามก แต่มันก็เข้าข่ายตื๊อไม่เลิก ไม่รู้ว่าพี่สองแถวจะล้อเล่นหรือโรคจิตจริงจังก็ตาม แต่เรากลัวจริงๆว่ะ ยังดีที่หลังๆคุยลากเข้าเรื่องการเมืองแล้วพี่เค้ายอมตามเราไป คุยกันจนถึงคาร์ฟู หยกศรีรีบจ่ายเงิน ลงรถทันที ไม่รอให้พี่พล่ามจบ แต่ถึงอย่างนั้นก็เหอะ พี่ยังตะโกนถามข้ามหัวคนรอจ่ายเงินมาว่า

"แล้วเราจะได้เจอกันอีกมั้ย?"

ชาติหน้าเถอะพี่ กราบลา

ซื้อของเสร็จ ลงจากรถจะเข้าบ้านหมี ซวยซ้ำ รองเท้าคู่เก่งใส่มาตั้งนานไม่เคยทรยศ สะดุดขั้นบันไดหน่อยเดียวขาดกระจุย ลากเท้าเปล่าหารองเท้าแตะใส่ ดีว่าแถวนั้นมีขาย ไม่งั้นลำบากไอ้หมีเอารองเท้าออกมาให้

แล้วก็ห่อฟิคอีกรอบ ขนฟิคลงกระเป๋าเดินทาง(ใส่ไม่หมด ขนาดกระเป๋าใบใหญ่ใส่คนได้สองคนเชียวนะ) สองคนกับแม้วหมีลากกระเป๋ากระดื้บๆลงมาจากชั้นบน กว่าจะเอาลงมาได้ =____= ทำฟิคมาหลายหน หนนี้หนักสุดจริงๆ หลังแทบหัก กำลังคิดว่า...เล่มหน้า...จะทำเท่าอายุหรือไม่ก็แค่ 49 เล่มน่าจะกำลังพอดี อายุยิ่งมาก ยิ่งขนไม่ไหวอ้ะ TT^TT

มีตังค์ติดกระเป๋าอยู่พันแปด ค่าส่งสองพันกว่า ต้องยืมหมีมาพันนึงโปะเข้าไป

ขากลับ ผวาพี่สองแถว เลยยอมขึ้นรถไฟ(ตอนมัธยมขึ้นรถไฟไปโรงเรียนทุกวันนะ แต่พอไม่ได้ขึ้นพักใหญ่แล้วกลับมาขึ้นรู้สึกว่านั่งไม่สบายตัว กลิ่นเขม่ามันติดทั้งตัว เหม็นทั้งเสื้อผ้าทั้งผม) นั่งจนถึงบ้าน ไม่คิดว่าจะมีอะไรอีก

แต่มันมี...

ลุงคนนึงใส่เสื้อยืดสีตุ่นๆ กางเกงขายาว รองเท้าแตะ นั่งเยื้องเรา เพิ่งสังเกตตอนจะลงว่าเค้ามองเรา มองเราตาเขม็งเลย บอกตัวเองว่าไม่เอา ไม่มอง อย่าสบตา พอลงรถ เข้าเรียก "หมวยๆ" หันไปก็เห็นลุงแกกวักมืออยู่ คิดในใจว่าเรามีอะไรผิดปกติรึเปล่า แต่ตอบได้เลยเหอะว่าไม่มี เราไม่ได้ลืมของหรือทำอะไรหล่นแน่ๆ ลุงแกไม่ได้มาป้วนเปี้ยนตรงที่นั่งเราด้วย แล้วพอเราไม่เดินเข้าไปหา ลุงเดินมาหาเราเอง หยกศรีจ้ำฮ่ะ เดินหนีเลย ลุงก็เดินตามนะ ไม่รู้ว่าเจตนาดีหรือร้าย อาจจะแค่ขอเงิน(ถ้าแค่นี้ไม่กลัวหรอก สิบยี่สิบบาท ให้ๆไปเหอะ ถ้าเจอแบบนี้ตอนกลางวันจะควักให้เลย) แต่ไม่เอา ไม่อยากรู้ รู้แต่ว่ากลัว ต้องหนี พอเดินออกมาหน้าสถานี ลุงแกก็หายไปแล้ว

ถ้าลุงเจตนาดี หยกศรีขอโทษ แต่ยุคนี้คนแปลกหน้าไม่น่าไว้ใจทั้งนั้น แถวบ้านมีคดีป้ายยารูดทรัพย์บ่อย แล้วอาการจ้องหน้าเขม็งนี่ขอเหอะ ดีร้ายไม่รู้ รู้แต่กลัวเว้ยยย

หลุดจากลุงมาได้ โทรหาหมีแม้ว คำแรกที่ถามคือ

"ทำไมฉันมีเสน่ห์กับคนแปลกๆนักวะ?"

ไอ่หมีหัวเราะ ฮึ่ม!

เคยบอกหรือเปล่าว่าหยกไม่นับถือศาสนา ไม่เชื่อพระเจ้า ไม่ศรัทธาพิธีกรรม แต่...

อาทิตย์นี้จะชวนอาม่าไปเล่งเน่ยยี่ สะเดาะเคราะห์ให้เบญจเพสสักครั้งก็ไม่น่าเสียหายเนอะ

TT^TT