อาม่าไม่อยู่บ้านครบอาทิตย์แล้ว ไปนอนเหี่ยวอยู่ที่โรงพยาบาลกรุงเทพคริสเตียน วันแรกๆไม่เหี่ยวเท่าไหร่เพราะหน้าบวม แต่ตอนนี้ดีขึ้นล่ะ หน้ากลับมายับเหมือนเดิม
วันแรกๆยังไม่รู้ซึ้งถึงความลำบากกับชีวิตที่ขาดอาม่ากับตั่วโกว นอนอยู่โรงบาล กินข้าวโรงบาล ดูทีวีอยู่ที่โรงบาล หิ้วโน้ตบุ้กไปหาไวร์เลสรอบๆโรงบาลใช้ กลางกรุงนี่ดีเนอะ อยู่มุมไหนก็ไม่ขาดอินเตอร์เน็ต
พอแลกเวรตั่วโกวกลับมาอยู่บ้านนี่ซึ้งเลย บ้านหลังนึง ผ่านไปวันๆนึงมีเรื่องให้จัดการเยอะเหมือนกันเนาะ ไอ้โน่นต้องทำ ไอ้นี่ต้องเช็ด ไอ้นั่นต้องถู จุกจิกทั้งวันไม่จบไม่สิ้น เคยรำคาญว่าอาม่าขี้บ่นจัง เดี๋ยวให้ทำนู่น เดี๋ยวให้ทำนี่ ทำไมมันไม่หมดไม่สิ้นเสียทีวะ ตอนนี้รู้แล้ว TT-TT
เรื่องทำความสะอาดนี่ไม่เท่าไหร่นะ เช็ดๆถูๆไปได้เรื่อยๆ นึกได้ก็ทำ ถ้าแดดดี ก็ลากผ้าออกมาซัก ไม่ลำบากหรอก
แต่...ทำกับข้าวนี่สิ...
ไม่...หยกหุงข้าวได้ หยกทำกับข้าวได้ เคยคิดว่าอย่างเราถ้าออกไปอยู่คนเดียว สบายมาก ไม่อดตายแน่นอน จะอยู่ที่ไหนทั่วโลกก็อยู่ได้ ทำกับข้าวได้ สบายอยู่แล้ว
แต่...อีกแล้ว...
ไม่เห็นเคยรู้เลยว่าซื้อกับข้าวมันยุ่งยากขนาดนี้!
เคยเป็นมั้ย ยืนอึ้งอยู่หน้าแผงหมูเกือบสิบห้านาทีเพราะคำนวณไม่ถูกว่าต้องซื้อเท่าไหร่ถึงจะพอทำให้คนสี่คนกิน ต้องซื้อสามหนแน่ะกว่าจะคิดว่าพอ แล้วเคยมั้ย ไอ่เครื่องปรุงที่เราใช้เป็นปกติอย่างพวกน้ำปลา ชูรส กระเทียม พริกเผา พอจะใช้ขึ้นมา กลับไม่เคยรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน แถมกะไม่ถูกอีกตะหากว่าต้องใส่เท่าไหร่ถึงจะพอ ตอนอยู่ในกระทะ ใส่เท่าไหร่ก็ไม่เค็มหรอกนะ แต่พอมันเย็นแล้ว มันจะเค็มกว่านั้นสองเท่า รู้ทั้งรู้ แต่ก็กลัวมันไม่เค็มง่ำ TT-TT ทำกินคนเดียวยังพอว่า เค็มไปจืดไป เรากินเอง ไม่มีใครว่า ไม่เคยรู้เลยว่าทำกับข้าวให้คนอื่นกินมันเครียดอย่างนี้
TT__________________________TT
กับข้าววันนี้เค็มทุกจานเลย...
พรุ่งนี้อาม่าจะกลับบ้านแล้ว ตั่วโกวจะกลับบ้านแล้ว บราโว!
