『I AM S♥NE』

สมัยอนุบาลและประถมหนึ่ง ฉันเรียนที่โรงเรียนเทศบาล
เป็นโรงเรียนที่ค่อนข้างกันดาร(ถ้าจะเทียบกับมาตรฐานเมือง)
มีตึกเรียนไม้สองชั้นหนึ่งหลัง ตึกปูนสองชั้นหนึ่งหลัง
กับโรงอาหารชั้นเดียวหนึ่งหลัง
เป็นโรงอาหารแคบๆ ทำให้ต้องแบ่งเด็กมากินข้าวสองรอบ

ฉันเรียนที่ตึกไม้ เวลาขึ้นบันได บันไดจะส่งเสียงออดแอด
โต๊ะเรียนของเราเป็นโต๊ะยาว เก้าอี้ยาว ชุดหนึ่งนั่งได้สองถึงสามคน
ทำให้เราแอบเล่นกันได้

ห้องน้ำของโรงเรียนมีแค่สองหลัง
คือน่ากลัวหนึ่งหลัง และน่ากลัวมากหนึ่งหลัง
เวลาเราไปเข้าห้องน้ำ ต้องเกาะกลุ่มกันไปหลายๆคน
ห้องน้ำมืดตื๋อ นานๆครั้งจะมีคนแกล้งร้องว่า "ผีหลอกแล้ว!"

เรามีห้องสมุดเล็กๆห้องหนึ่ง มีหนังสือนิดเดียว
ไม่ว่าโผล่หน้าไปกี่ครั้ง หนังสือก็จะรกเสมอ

เรามีสนามบาสเก็ตบอลหนึ่งสนาม ตอนนั้นฉันไม่รู้จักบาสเก็ตบอลหรอก
แต่รู้ว่ามันเป็นสนามบาสเก็ตบอล เพราะในสนามมีแป้นบาส กับห่วงโล่งๆ
เราวิ่งเล่นกันในสนาม แม้ว่าแดดจะแรง และรอบๆไม่มีต้นไม้ให้เงาเลยก็ตาม

ฉันเคยเก็บดอกเข็มมากินน้ำหวาน
ไม่อร่อยเท่าไหร่หรอก แต่มันสนุกดี

โรงเรียนของเรามีรั้วเตี้ยๆหน้าประตู ไว้บอกคนนอกว่านี่คือเขตโรงเรียน
แต่ไม่มีการล้อมรั้ว เพราะเด็กๆไม่หนีออกจากโรงเรียน

วันนี้ ฉันขับรถผ่านโรงเรียน คิดถึง จึงแวะเข้าไป
โรงเรียนมีตึกห้าชั้นสองหลัง ติดแอร์ทั้งตึกหนึ่งหลัง กับตึกสามชั้นอีกหนึ่งหลัง
มีโรงอาหารขนาดใหญ่กว่าที่ฉันจำได้สองเท่า ชั้นบนเป็นโรงยิม หลังคารูปโดม

บันไดเป็นปูน ไม่มีเสียงออดแอด
โต๊ะเรียนของเด็กๆทำด้วยอะไรฉันไม่รู้ เห็นแต่ว่าเป็นสีขาวสวยดี
ครูนั่งที่โต๊ะหน้าห้อง อ่านนิตยสาร
เด็กกลุ่มหนึ่งตั้งโต๊ะอ่านรายงานหน้าห้อง
ไม่มีใครฟัง

ห้องน้ำทำใหม่สว่างไสว

ห้องสมุดกว้างใหญ่ แต่น่าแปลกใจที่มันยังมีหนังสือนิดเดียว
และรกไม่เป็นระเบียบเหมือนเดิม

โรงเรียนมีสนาม...ที่ไม่อนุญาตให้เด็กลงไปวิ่งเล่น
เพราะปลูกหญ้าเอาไว้สวยงาม

ไม่มีดอกเข็มอีกแล้ว
มีแต่ดอกไม้หน้าตาประหลาด มีรั้วล้อม ปักป้าย "ห้ามเด็ดดอกไม้)

หน้าโรงเรียนมีรั้วเหล็กดัดสีทอง มีป้ายชื่อโรงเรียนขนาดใหญ่
โรงเรียนมีรั้วล้อม แต่เด็กปักอักษรย่อโรงเรียนออกมาเดินข้างนอกกันมากมาย